آدمی رو به خدا.ما همه آفتابگردانیم.

اگر آفتابگردان به خاک خیره شود

و به تیرگی ،دیگر آفتابگردان نیست.

 آفتابگردان کاشف معدن صبح است

 و با سیاهی نسبت ندارد.

اینها را گل آفتابگردان به من گفت

و من تماشایش می کردم که خورشید

کوچکی بود در  زمین هر گلبرگش

شعله ای بودو دایره ای داغ در دلش

 می سوخت.

آفتابگردان به من گفت:((وقتی

دهقان بذر آفتابگردان را می کارد،

می داند که اوخورشید راپیدا خواهد

کرد.آفتابگردان هیچ وقت چیزی را با

 خورشید اشتباه نمی گیرد:اما انسان

همه چیز را با خدا اشتباه می گیرد.

آفتابگردان راهش را بلد

است و کارش را می داند.

او جز دوست داشتن آفتاب و

فهمیدن خورشید کاری ندارد.او همه

زندگی اش را وقف نور می کند،

در نور به دنیا می آید و در نور

می میرد.نور می خورد و نور می زاید.

دلخوشی آفتابگردان تنها آفتاب

است.

آفتابگردان با آفتاب آمیخته است

 و انسان با خدا.

بدون آفتاب آفتابگردان می میرد،

بدون خدا انسان.))

آفتابگردان گفت:روزی که آفتابگردان

 به آفتاب بپیوندد،دیگر آفتابگردانی

 باقی نخواهد ماندو روزی که تو به

 خدا برسی دیگر ((تویی)) باقی نمی ماند.

وگفت من فاصله هایم را با نور

پر می کنم،تو فاصله ها را چطور

 پر می کنی؟))

آفتابگردان این را گفت و خاموش شد.

گفت و گوی من و آفتابگردان

نا تمام ماند.زیرا او در آفتاب

 غرق شده بود.جلو رفتم

،بوییدمش،بوی خورشید میداد.

تب داشت و عاشق بود.

خدا حافظی کردم،داشتم می رفتم

که نسیمی رد شد و گفت:((نام

 آفتابگردان همه را به یاد آفتاب

می اندازد،نام انسان آیاکسی را به یاد خدا

 خواهد انداخت؟))

آن وقت بود که شرمنده از خدا رو

به آفتاب گریستم...